ทำอาหารกินเอง -- ต้มยำน้ำข้น

หลายๆคนอาจจะเอ... ทำไมเราทำอาหารกินเองบ่อยจังเลย อันที่จริงเราอยากทำอาหารกินเองมานานมากแล้ว เพราะเราอยากทำอาหารอร่อยๆได้ ที่สำคัญคือ ทำอาหารกินเองเราไม่ต้องใส่ผงชูรส ไม่ใส่เครื่องชูรสอื่นๆ และควบคุมความสะอาดได้ พอได้มาอยู่สถานที่เอื้ออำนวย เราก็เลยได้โอกาสทำบ่อยๆค่ะ

วันนี้มีเมนูที่เราภูมิใจนำเสนอมากที่สุดคือ...ต้มยำน้ำข้น 
อาจจะดูเหมือนเป็นเมนูง่ายๆ แต่ที่เราอยากนำเสนอมากเป็นเพราะว่า เมื่อก่อนเราเคยหัดทำต้มยำมาหลายครั้งแต่รสชาติมันไม่เข้มข้นสักที จนกระทั่งมาหัดทำต้มยำน้ำข้น แล้วเพื่อนๆลองชิมทุกคนชมว่าอร่อย ทีนี้ต้มยำจึงกลายเป็นเมนูเด็ดของเราเลยค่ะ

ต้มยำไก่น้ำข้น เราต้มน้ำเยอะๆเพราะชอบซดน้ำซุป

สำหรับสูตรต้มยำที่เราโพสเป็น ต้มยำไก่ แต่ว่าสามารถที่จะเอาไปดัดแปลงใส่เนื้อสัตว์หรือผักอะไรก็ได้ตามใจชอบเลยนะคะ (เนื่องจากวันนี้เราไม่มีเห็ดฟางเลยไม่ได้ใส่ผัก เคยใส่เห็ดเข็มทองก็อร่อย)

อาหารไทยเวลาทำต้องหมั่นชิมแล้วปรุง ค่ะ และขึ้นอยู่กับความชอบส่วนตัวด้วยค่ะ เปรี้ยวเค็มหวานชอบไม่เหมือนกัน ดังนั้นอัตราส่วนที่ให้ เป็นแค่สัดส่วนคร่าวๆ ตอนทำค่อยเติมรสและปรับตามความชอบนะคะ ถ้าทำจำนวนมากก็เพิ่มสูตรตามสัดส่วนได้เลยค่ะ

ส่วนประกอบ (สำหรับต้มยำ 2 ถ้วยกลาง )
1.  เนื้อสัตว์ตามชอบ  เนื้อไก่ กุ้ง ปลาหมึก ฯลฯ
2.  น้ำซุป (วันนี้เราใช้ซุปกระดูกหมู)
3.  ข่า (หั่นแว่น)                                          2-3  แว่น
4.  ตะไคร้                                                   2    ต้น
5.  ใบมะกรูด                                              2-3  ใบ
6.  หอมแดง                                                1    หัว
7.  มะนาว                                                 2-3   ผล  (ถ้าน้ำมะนาวเยอะใช้แค่ 2 ผล)
8.  น้ำปลาอย่างดี                                        5-6  ช้อนโต๊ะ
9.  น้ำพริกเผา                                            1     ช้อนโต๊ะ
10. พริกขี้หนู                                             5-6  เม็ด  (เพิ่มได้ตามความชอบ)
11. นมจืด  (ปกติใช้นมจืดสำหรับทำอาหาร แต่วันนี้ไม่มีเลยใช้นมสดแบบดื่มเป็นขวดๆก็รสชาติคล้ายกัน แต่ความมันจะน้อยกว่าค่ะ)

วิธีทำ
1. ตั้งน้ำซุป ใส่ข่า ตะไคร้ หอมแดงทุบพอแตก
2. พอน้ำซุปเดือด ใส่เนื้อสัตว์ลงไป รอจนสุก (ห้ามคนไม่เช่นนั้นจะมีกลิ่นคาว)
3. ปรุงรสด้วย  น้ำพริกเผากับน้ำปลา
4. ใส่เห็ด รอน้ำเดือดอีกครั้งยกลงจากเตา ปรุงรสด้วยน้ำมะนาว ใส่พริกทุบพอแตก ใบมะกรูดฉีก
5. ชิมพอได้รสตามชอบแล้วจึงเติมนมจืดลงไป ปริมาณนมใส่ตามชอบค่ะชอบมันมากก็ใส่มาก (รสชาติจะเข้มข้นและอร่อยมากขึ้นหลังจากเติมนมลงไป) หลังจากนั้นชิมรสอีกครั้ง สำหรับใครที่ชอบเผ็ดจะโรยหน้าด้วยพริกแห้งคั่วก็อร่อยยิ่งขึ้นค่ะ

ทำอาหารกินเอง -- ข้าวยำเกาหลี (บิบิมบับ bibimbap)

ผลพวงจากการดูละครเรื่อง Let's Eat ที่เนื้อหาเล่าถึงหญิงสาวแม่ม่ายที่รักการกินเป็นชีวิตจิตใจ และหนุ่มข้างห้องที่เป็นเจ้าของบล็อกรีวิวอาหาร ที่เชี่ยวชาญการกินให้อร่อยเป็นอย่างยิ่ง ละครเรื่องนี้ภาพสวย อาหารน่ากิน ที่สำคัญท่าทางระหว่างการกินอาหารโชว์ของตัวละครในเรื่อง ทำเอาเราต้องลุกไปหาอะไรมาใส่ท้องทุกครั้งที่นั่งดู

ดังนั้น...ไม่ต้องแปลกใจที่วันนี้ เมนูอาหารประจำวันของเราคือ....... ข้าวยำเกาหลี หรือ บิบิมบับ (bibimbap)  

ถ้าไปกินในร้าน ก็มักจะนิยมเสิร์ฟบนครกหินร้อนๆ ก่อนจะกินก็คลุกเคล้าให้เข้ากับซอส กินร้อนๆมันได้อารมณ์จริงๆค่ะ สำหรับวิธีทำก็ง่ายๆ แต่อาจจะมีหลายขั้นตอนไปหน่อยเท่านั้นเองค่ะ

สำหรับวัตถุดิบที่ใช้ เราเลือกสิ่งที่หาซื้อได้ง่ายในบ้านเราแล้วก็ราคาไม่แพง แต่รับรองว่าอร่อยเหมือนกินในร้านเลยค่ะ (ฮ่าๆๆ ทำเองชมเอง)

ส่วนประกอบ (สำหรับทำข้าวยำ 1 จาน)
1. ข้าวสวยร้อนๆ 1  ถ้วย (เราใช้ข้าวญี่ปุ่น แต่ถ้าไม่มีใช้ข้าวหอมมะลิบ้านเราก็อร่อยเหมือนกันค่ะ)
2. ผักผัดน้ำมันงา
3. ไข่ดาว  1  ฟอง (ระดับความสุกตามชอบเลยค่ะ ถ้าเสิร์ฟในครกหินจะเป็นไข่ดิบ พอคนๆไปก็จะสุกเอง)
4. เนื้อสัตว์ผัดน้ำมันงาปรุงรสด้วยซีอิ๊ว(โชยุ) นิยมใช้เนื้อไก่หรือเนื้อวัวสับ
 
วิธีทำน้ำซอส
1. โกชูจัง (หาซื้อได้ตาม Tops หรือห้างที่ขายสินค้าเกาหลี กระปุกครึ่งโล ราคาราวๆสองร้อยบาท)
2. น้ำเชื่อม (ถ้ามี Corn Syrup จะดีมากค่ะ) อัตราส่วน น้ำ:น้ำตาล = 1.5:1
ผสมโกชูจัง 1 ช้อนโต๊ะ กับน้ำเชื่อมประมาณเกือบๆช้อนโต๊ะ คนให้เข้ากันดี ลองชิมให้ออกรสหวานนิดเดียวพอค่ะ

วิธีทำผัดผักน้ำมันงา
1. ใช้ผักอะไรก็ได้ตามชอบ เช่น แครอท แตงกวา ถั่วงอกหัวโต(ใช้ถั่วงอกธรรมดาก็ได้)  เห็ดหอม เห็ดเข็มทอง ผักโขม หรือปวยเล้ง (ถ้าไม่มีใช้กวางตุ้งแทนก็อร่อยเหมือนกัน)
2. น้ำมันงา
3. งาขาวคั่ว
4. เกลือ
5. ซีอิ๊ว (โชยุ)
แครอท แตงกวา หั่นเป็นเส้นยาวๆ , เห็ดหอม กับผักโขม กับหั่นเป็นท่อนบางๆ
นำผักไปลวกในน้ำเดือดจัด ลวกเพียงไม่นานนะคะเดี๋ยวจะเละ
โรยเกลือนิดหน่อยลงไปบนผักที่ลวกแล้ว ขยำเบาๆให้เข้ากับเกลือ แล้วบีบน้ำออกจากผัก
นำผักไปผัดในกระทะที่มีน้ำมันงา โรยงาขาวลงไป ผัดพอสุก ระหว่างผัดสามารถเติมน้ำมันงาลงไปเพิ่มได้
ถ้าใครชอบรสเค็มของซีอิ๊ว สามารถใส่ซีอิ๊วลงไป (ใส่เพียงเล็กน้อยนะคะ เพราะไม่งั้นจะเค็มเกินไป)

วิธีจัดจาน
ใส่ ข้าวลงไปตรงกลาง เรียงผักตามความชอบ(นิยมให้สีผักตัดกัน) ใส่เนื้อสัตว์ลงไป วางไข่ดาวตรงกลางค่ะ แล้วราดน้ำซอส เวลาจะกินก็คนให้เข้ากัน กินคู่กับกิมจิ (สูตรกิมจิทำเองง่ายๆ ที่นี่) และซุปสักถ้วย รับรองว่าอร่อยสุดๆไปเลยค่ะ (ถ้าใครชอบเค็มเวลากินก็หยดซีอิ๊วลงไปสักนิดนะคะ แต่สำหรับเราผักมีรสเค็มอยู่แล้วก็ไม่เติมค่ะ)

ข้าวยำเกาหลี กินคู่กับกิมจิทำเอง อร่อยมาก

ทำอาหารกินเอง -- หมูมะนาว

สวัสดีปีใหม่ ๒๕๕๗ นะคะ ไม่ได้อัพเดทบล็อกนานเลย  ปีนี้เป็นปีของการเรียนและการกินสำหรับเราเลยค่ะ เพราะนอกจากจะต้องอ่านหนังสือเยอะ ยังกินและนอนเยอะอีกด้วย พอดีว่าที่หอพักตอนนี้มีห้องครัวแยกสามารถใช้ได้สะดวก เราก็เลยเห่อทำอาหารทุกอาทิตย์ เพราะการทำอาหารอร่อยเป็นสิ่งนึงที่อยากทำได้เลยล่ะค่ะ(นอกจากความชอบกินอ่ะนะ)

สำหรับเมนูวันนี้ที่จะนำเสนอคือ..... หมูมะนาว ค่ะ 
อาหารรสเผ็ดเปรี้ยวจี๊ด หมูนุ่มๆกับความกรุบกรอบของก้านคะน้าหวานๆ แซ่บถึงใจจริงๆ

ส่วนประกอบ (สำหรับ 1 จานในรูปเลยค่ะ)
1.  เนื้อหมู  (เราใช้หมูสันนอก เพราะจะมีมันน้อยและเนื้อนุ่ม)   2  ขีด
2.  คะน้า (เลือกเฉพาะก้านตรงลำต้น ก้านใหญ่ๆจะดี)            4 ต้น
3.  พริกขี้หนูสีเขียวแดง                                                 10 เม็ด
4.  กระเทียม                                                               5   กลีบใหญ่
5.  เกลือป่น                                                                1/3  ช้อนโต๊ะ
6.  มะนาว                                                                  2  ผล
7.  น้ำตาลปีบ                                                             1 ช้อนโต๊ะ
8.  น้ำต้มสุก                                                               3 1/2  ช้อนโต๊ะ

อาหารไทยเวลาทำต้องหมั่นชิมแล้วปรุงค่ะ และขึ้นอยู่กับความชอบส่วนตัวด้วยค่ะ เปรี้ยวเค็มหวานชอบไม่เหมือนกัน ดังนั้นอัตราส่วนที่ให้ เป็นแค่สัดส่วนคร่าวๆ ตอนทำค่อยเติมรสและปรับตามความชอบนะคะ ถ้าทำจำนวนมากก็เพิ่มสูตรตามสัดส่วนได้เลยค่ะ

วิธีทำ
1. คะน้าล้างแล้วปอกเปลือกแข็งๆตรงโคนต้นออกบางๆ หั่นเฉียง นำไปลวกในน้ำเดือดจัด กะเอาว่าพอใส่คะน้าลงไปจุ่มน้ำแล้วเอาขึ้นได้ทันทีเลยค่ะ  นำคะน้าที่ลวกแล้วแช่เย็นไว้(ยิ่งเย็นๆยิ่งกินอร่อย)
2. เนื้อหมูที่หั่นแล้ว ลวกในน้ำเดือดพอสุก อย่าลวกนานจนแข็งนะคะ
3. ตำพริกกับกระเทียมให้ละเอียด (เราใช้เครื่องปั่น)  นำมาปรุงรสกับ น้ำตาลปีป เกลือป่น มะนาว และเติมน้ำต้มสุกลงไป คนให้เข้ากัน ชิมรสก่อน รสชาติจะออกเปรี้ยวนำ เค็มตาม หวานนิดๆ (ถ้าใครชอบเผ็ดร้อนกว่านี้เพิ่มพริกกระเทียมได้ค่ะ)

วิธีเสิร์ฟ  จัดคะน้ารองจานแล้ววางเนื้อหมูปนกับคะน้านิดหน่อย ราดด้วยน้ำยำ

ขอให้แซ่บอร่อยถึงใจทุกคนนะคะ (เราไม่มีรูปถ่ายขั้นตอนการทำเพราะมันถ่ายยาก แต่หวังว่าจะเข้าใจวิธีทำนะคะ)

มาช่วยกันเถอะ มาช่วยแบ่งปันน้ำใจกัน

ไม่ได้เขียนบล็อกมาซะนาน ด้วยว่าระดับความยุ่งอยู่ในระดับสูงสุดมาเป็นเดือนๆ ก็มีเคยคนบอกว่าจะยุ่งไม่ยุ่ง คำว่าไม่มีเวลาเป็นเพราะเราไม่ใส่ใจ ถ้าเราให้ลำดับความสำคัญของอะไรมาก ก็จะมีเวลาทำสิ่งนั้นอยู่แล้ว คงจะไม่มีคำว่ายุ่งหรอกจริงมั้ยคะ เขียนเองก็งงเอง  ฮ่าๆๆๆ

เชื่อมั้ยคะว่า... หลายครั้งแรงบันดาลใจเรามาจากการดูละครและอ่านการ์ตูนนี่ล่ะค่ะ เพราะเรื่องจริงก็มีแฝงอยู่ในเรื่องไม่จริงเหล่านี้เหมือนๆกัน  วันนี้เราอยากเขียนระบายความรู้สึกที่ฝังใจมากๆของเรา

"ลุงคนหนึ่งนั่งมองร้านขายขนมแต่ตัวเองมีเงินไม่พอที่จะซื้อยกชุด ก็ได้แต่นั่งมองเงินในมือ แล้วก็คิดว่าถ้าขอแบ่งซื้อชิ้นเดียวแม่ค้าจะขายให้หรือเปล่า" สมัยเรียนมัธยมต้องอยู่หอพัก เราได้เงินจากแม่ใช้เป็นรายสัปดาห์ เวลาอยากกินขนมเราก็ต้องคำนวณแล้วคำนวณอีก ช่วงนั้นกำลังโต กินเก่ง (แย่งน้องกินประจำ) ก็จะเลือกซื้อแต่ขนมที่ราคาถูกๆอันใหญ่ๆไว้ก่อน แต่บางครั้งมันก็อยากกินขนมอร่อยๆบ้าง เงินก็มีไม่พอ พอนึกถึงช่วงเวลานั้นแล้ว ก็เลยเข้าใจความรู้สึกของคุณลุงไม่ยาก ว่าความหิวมันทรมานขนาดไหน

"ทหารเตรียมตัวออกรบ ได้แต่นั่งดูรูปครอบครัวคนรัก เพราะรู้ว่าเดินออกไปมีโอกาสจะตายสูงมาก พ่อแม่ลูกเมียก็อยู่ที่บ้านรอคอยการกลับมาของเขา แต่เขาก็ต้องไปทำหน้าที่"  เราเคยดูข่าวฟังข่าวทหารเสียชีวิตมาก็มาก รู้สึกเสียใจและชื่นชมการเสียสละของนักรบเหล่านี้  แต่ก็ไม่เคยนึกไปถึงหัวอกของครอบครัวของเขา และความรู้สึกของทหารเหล่านั้น

ลองคิดดูว่าถ้าเป็นเรา รู้ตัวว่าจะต้องไปตาย เราจะกล้าเดินออกไปมั้ย สิ่งที่นักรบเหล่านั้นเสียสละ ไม่ใช่แค่ เงินทอง แรงกาย แต่ว่า มันคือชีวิตของเขาทั้งชีวิต และความสูญเสียที่ครอบครัวของเขาต้องเจอ ถ้าเขาตายไป คนข้างหลังจะอยู่กันยังไง

"คนป่วยใกล้จะตาย หมอบอกว่าไม่มีโอกาสรอด ก็หยุดการรักษา ได้แต่เยียวยาไปตามอาการ แต่ว่าหมอฝึกหัดก็ยืนยันพยายามที่จะหาทางช่วยเหลือจนวินาทีสุดท้าย ในที่สุดคนป่วยก็เสียชีวิต" เราเห็นความพยายามที่หมอตั้งใจจะช่วยชีวิตคนไข้ (ซึ่งในสายตาผู้มีประสบการณ์ ก็อาจจะมองว่าเป็นความดื้อรั้น ทำให้คนป่วยทรมานมากขึ้น ซึ่งต่างคนต่างก็มีเหตุผลของตัวเอง ไม่มีใครผิดใครถูก) ได้เห็นความรู้สึกหมดหวัง ความรู้สึกของการเห็นแสงแห่งความหวังที่จะได้กลับมาเป็นปกติ

ถึงแม้คนเราจะรู้ว่าวันนึงต้องตาย หลีกหนีความตายไม่พ้น แต่ถ้ามีทางไหนที่ความเจ็บปวดนั้นจะลดลง หรือมีทางยืดเวลาที่จะจากโลกนี้ออกไปได้ให้นานอีกนิดนึง คนๆนั้นก็คงอยากจะลองเสี่ยงใช้วิธีทางนั้นดู

อ่านแล้ว อาจจะรู้สึกว่า เอ๊ะ !! เราเป็นอะไรมากมั้ยเนี่ย ดูจะอินกับละครเหลือเกิน เราไม่สามารถตอบได้ว่าเป็นแค่ความรู้สึกของการอินกับละคร หรือเป็นการที่เราเก็บเอาเรื่องๆนึงมาคิดให้มันละเอียดขึ้นกว่าเดิม ก็เลยทำให้เป็นแบบนี้หรอกนะคะ

แต่ว่า...เรื่องต่างๆเหล่านี้ที่เราไม่ได้พบเจอจริงๆในชีวิตประจำวัน เราก็เลยได้แต่มองผ่าน อ่านข่าวไปก็รู้สึกเห็นใจบ้าง แต่ไม่เคยคิดมากไปกว่านั้น แต่พอมาคิดให้ละเอียดมากขึ้น ความคิดมันสามารถสื่อบางอย่างให้เราได้

บางครั้งที่เรารู้สึกสับสน วกวนกับความคิดตัวเอง โดยเฉพาะเวลาที่จะทำงานอะไรสักชิ้นที่มันไม่ได้เกิดจากความต้องการของเราเอง มันต้องหาแรงบันดาลใจก่อนว่าจะทำไปเพื่ออะไร และทำไปทำไม ซึ่งบางทีมันตอบไม่ตรงใจของตัวเองน่ะค่ะ

แต่ตอนนี้เราตอบตัวเองได้แล้วว่า....ถ้าไม่รู้ว่าจะทำไปเพื่ออะไร ก็ให้ทำให้งานนั้นออกมามีประโยชน์กับผู้อื่น ไม่ว่าจะคน หรือสัตว์ ก็ตาม และถึงแม้จะไม่สามารถทำให้งานของเราช่วยเหลือทุกคนได้ แต่ถ้าอาจจะมีส่วนช่วยแค่คนกลุ่มหนึ่งที่เขากำลังเดือดร้อน หรือกลุ่มคนที่น่ายกย่องและต้องการกำลังใจ ถ้าเราทำได้ เราก็ยินดีและมีแรงจะทำงานแล้วค่ะ

ไม่ว่าจะเลือกทำสิ่งใด จะช่วยเหลือด้วยทรัพย์สิน ที่กว่าจะหามาได้ก็ยากเย็น ได้มาก็อยากใช้ให้คุ้มกับหยาดเหงื่อของตัวเอง หรือจะช่วยด้วยแรงกาย ไม่ว่าจะทางไหนก็ดี หรือแค่ส่งกำลังใจไปให้
เราคิดว่า ไม่ว่าคนอื่นๆจะเห็นสิ่งที่เราทำหรือไม่ก็ตาม จะยิ้มตอบรับหรือกล่าวขอบคุณหรือไม่ มันไม่สำคัญ เท่ากับที่เราสุขใจกับสิ่งที่เราได้ทำลงไปหรอกค่ะ  ลองทำสักนิด แล้วจะติดใจกับความสุขเหล่านี้นะคะ :)

ช่องทางดีๆ ที่เราพอจะพบเจอและช่วยเหลือกันได้

• ผู้พิการทางสายตา
• ผู้พิการทางการได้ยิน
• สภากาชาดไทย
• พัฒนาเด็กและเยาวชน 

แล้วก็ส่งกำลังใจให้ทหารและตำรวจชายแดนกันเถอะค่ะ 

ปล. เรานับถือศาสนาพุทธค่ะ เราก็เลยเชื่อเรื่องบาปบุญ ซึ่งคำว่าบุญ คือการที่จิตละจากกิเลส เวลาที่ทำบุญ ไม่ว่าจะถวายสังฆทาน สร้างพระ สร้างวัด หรือช่วยเหลือคนและสัตว์ที่ตกทุกข์ได้ยาก ขณะนั้นจิตเราละจากกิเลส เพราะเวลานั้น เราไม่คิดจะโลภอยากได้ของใคร ไม่โกรธ เพราะถ้าไม่เมตตาคงให้หรือช่วยเหลือใครไม่ได้ ดังนั้นเราก็ได้ละจากกิเลสช่วงเวลาหนึ่ง หมั่นทำไปบ่อยๆก็จะชิน จิตก็จะละได้มากขึ้นเองค่ะ

การทำบุญในพระพุทธศาสนา อย่างสร้างวัด สร้างพระ ก็เป็นการช่วยต่ออายุศาสนา ช่วยสร้างที่พักพิงจิตใจให้คนรุ่นต่อๆไป การช่วยเหลือคนและสัตว์ตกทุกข์ได้ยาก ก็เป็นการช่วยบรรเทาความเจ็บปวด ความหิว ให้เขามีชีวิตรอดต่อไปได้ ไม่ว่าจะทำทางไหนก็เป็นบุญทั้งนั้น เลือกทำตามใจชอบ จะได้รู้สึกปลื้มใจค่ะ

เราไม่ใช่คนที่ปฎิบัติดีอะไรนะคะ และไม่ได้อยากอวดอ้างตัวว่าธรรมะธรรมโม เราก็เป็นแค่มนุษย์ขี้เหม็นคนนึงเหมือนกันค่ะ เราแค่อยากเขียนในสิ่งที่เรียนรู้มา เผื่อว่าจะเป็นประโยชน์กับใครๆบ้างเท่านั้นเอง  อย่าถือสากันนะคะ :)

ติดละคร Rich man, Poor woman เรื่องรักน้ำเน่าสำหรับชาวไอที

ช่วงนี้ติดละครอย่างหนัก โดยเฉพาะซีรีย์ญี่ปุ่นเรื่องนี้ Rich man, Poor woman ถ้าดูจากชื่อเรื่อง ก็น่าจะเป็นเรื่องละครรักโรแมนติก พล็อตน้ำเน่านิดๆ ประมาณว่า พระเอกรวย นางเอกจน เข้ากันไม่ได้อะไรอย่างนี้ใช่มั้ยคะ แต่...อย่าพึ่งสรุปถ้ายังไม่ได้ดู เพราะมันคือละครรักน้ำเน่าสำหรับชาวไอทีโดยเฉพาะค่ะ

ข้อมูลเพิ่มเติม พร้อมภาพประกอบ : http://asianwiki.com/Rich_Man,_Poor_Woman

ทำไมถึงบอกว่า ละครรักน้ำเน่าชาวไอที นั่นก็เพราะว่า พล็อตส่วนของความรักระหว่างนางเอกกับพระเอก อาจจะน้ำเน่านิดๆ มีง้อ งอน ไม่เข้าใจกัน แล้วตอนจบก็ใช้รูปแบบเดิมๆเหมือนละครน้ำเน่าทั่วๆไป (ดูสนุกทุกตอน ยกเว้นตอนท้ายๆที่จะเริ่มรำคาญนางเอกหน่อยๆนี่ล่ะค่ะ โดยเฉพาะตอนจบขัดใจมาก แล้วก็เซ็ง พระเอกซึน โลกส่วนตัวสูงเหลือเกิน)

แต่ถ้าตัดเรื่องความรักออกไป ละครเรื่องนี้ก็จะกลายเป็นละครแนวให้กำลังใจ และเติมไฟฝัน สำหรับคนทั่วๆไปที่ต้องการความแปลกใหม่และเพิ่มความมั่นใจให้กับชีวิต โดยเฉพาะอย่างยิ่งชาวไอทีอย่างเราๆ คงจะคุ้นกับประวัติชีวิตบางส่วนของ Steve Jobs กันใช่มั้ยคะ  ละครเรื่องนี้ แทบจะเลียนแบบประวัติทั้งหมดมาเลยค่ะ แค่เปลี่ยนรายละเอียดเท่านั้นเอง

เพราะฉะนั้น เนื้อเรื่องส่วนใหญ่จะทุ่มไปที่ ลักษณะนิสัยอันแปลกประหลาดของพระเอก ฮิวกะ โทรุ การก่อตั้งบริษัทซอฟแวร์ของเขา กับเพื่อนคู่หู โคสุเกะ อาซาฮินะ โดยมีผู้ดูแลเรื่องเงินทุนของบริษัท คือคุณ ยามากามิ เรื่องการต่อรองและหักหลังกันทางธุรกิจ การล้มเหลวและเริ่มต้นใหม่ มิตรภาพของเพื่อนและความฝันที่ยิ่งใหญ่สำหรับใครบางคน

เริ่มคุ้นๆใช่มั้ยคะ แน่นอนค่ะว่า ถ้าใครเคยอ่านประวัติการก่อตั้ง Apple มาจนถึง Jobs ลาออกจนไปสร้าง Next แล้วก็ถูกซื้อกิจการเพื่อกลับมาเป็น iCEO ที่ Apple เหมือนเดิมแล้วล่ะก็...นี่แหละค่ะคือแกนหลักของเรื่องนี้

แต่ต้องขอชมว่า ถึงแม้จะใช้แกนหลักเดียวกับประสบการณ์ชีวิตของ Jobs ละครเรื่องนี้ก็ทำได้สนุก ชวนติดตาม เพราะว่าในรายละเอียดอื่นๆ ตัวละครก็สร้างข้อมูลสมมติขึ้นมาใหม่ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องชีวิตส่วนตัวของพระเอก การตีความในแง่ของมิตรภาพระหว่างพระเอกกับเพื่อนคู่หู รวมถึงความใฝ่ฝันและจุดยืนของพระเอกในการสร้างสรรค์ชิ้นงาน  ที่สำคัญก็คือ เรื่องความรักน้ำเน่านิดๆ ที่มีมาให้ลุ้นอยู่เป็นระยะๆ แต่ขอบอกก่อนเลยนะคะว่า... เรื่องนี้พูดถึงความรักน้อยมาก เพราะพระเอกซึนและมึน ได้ใจจริงๆ ถ้าไม่ได้ลูกตื๊อของนางเอกนี่ รับรองว่าพระเอกเรื่องนี้ได้เป็นโสดแน่ๆ

เอาเป็นว่า ถ้าใครลองดู 2 ตอนแรกแล้วบอกว่า ชอบ ใช่เลย ก็แสดงว่าชอบเหมือนกันแล้วล่ะค่ะ แต่ถ้าใครดูครบ 2 ตอนแล้วยังไม่ลุ้น ก็คงจะชอบคนละแนวล่ะเนอะ :)

เนื้อเรื่องโดยย่อ : 
ฮิวกะ โทรุ (พระเอก) เป็นนักธุรกิจที่ประสบความสำเร็จตั้งแต่อายุน้อย 29 ปี เขาก่อตั้งบริษัท Next Innovation กับเพื่อนคู่หู โคสุเกะ อาซาฮินะ ซึ่งเป็นบริษัทซอฟแวร์ที่เริ่มมาจากความสำเร็จของการขายเกมส์ แต่ฮิวกะต้องการขยายธุรกิจโดยการสร้างซอฟแวร์สำหรับงานของภาครัฐ เพื่อเพิ่มความมั่นคงให้บริษัท แต่เขามีปัญหาคือเป็นโรคจำหน้าและชื่อคนไม่ได้ เว้นเสียแต่จะคุ้นเคยกันมากๆ

ส่วน นางเอก เป็นนักศึกษาปีสี่ ด้านชีววิทยา ของมหาวิทยาลัยโตเกียว หางานทำมา 8 เดือนแล้วไม่ได้สักที (น่าจะเป็นช่วงที่หางานยาก) ก็มาสมัครบริษัทของพระเอก แล้วเกิดเรื่องประหลาดตรงที่ พระเอกกลับจำชื่อของเธอได้ แม้ได้ยินแค่ครั้งแรก ด้วยความที่เขาจำเป็นต้องใช้เลขาส่วนตัว ช่วยเหลือในการประชุมและเจรจากับภาครัฐ เขาจึงจ้างเธอเป็นงานพาร์ตไทม์ ซึ่งเธอก็ทำหน้าที่ได้ดีมาก

เมื่อได้ทำงานร่วมกันก็ทำให้นางเอกของเราเริ่มตกหลุมรักพระเอก ผู้ซึ่งมีนิสัยส่วนตัวแปลกสุดขั้ว ขี้โมโห เอาแต่ใจ และเย็นชากับผู้อื่น ด้วยความรักบังตา ทำให้นางเอกพยายามตื๊อสุดชีวิต จนได้ทำงานใกล้ชิดกับพระเอก จนทำให้นิสัยของเขาค่อยๆเปลี่ยนแปลงทีละน้อย

------ ต่อจากนี้อาจจะมีการเปิดเผยเนื้อเรื่อง รอดูจบแล้วค่อยอ่านก็ได้นะคะ----
ก่อนอื่นเลย อยากจะบอกว่า เรื่องนี้คัดเลือกนักแสดงได้เหมาะสมกับบทบาทมาก หรือเพราะแสดงดีกันก็ไม่รู้สิ ไม่ว่าจะเป็น อาซาฮินะ ก็สามารถเล่นเป็นเพื่อนคู่หู ที่นิสัยดี แต่มีจุดด้อยที่ทำให้ไฟริษยาในใจของเขาปะทุ จนทำให้เกิดเรื่องแย่ๆและการหักหลังพระเอกได้

พระเอกนี่ก็เล่นได้หน้าตากวน ซึน และมึนโลก มากๆ ความขี้โมโห รวมถึงสภาพหัวฟู อดหลับอดนอน โทรมๆ นี่มันใช่เลย ไม่ต้องห่วงหล่อ เหมาะกับความเป็นจริงสุดๆ แต่รู้สึกว่าพระเอกไม่ค่อยแคร์นางเอกเท่าไหร่ คงเพราะวางบทให้เป็นคนที่ไม่เข้าใจความรัก และบ้างานกับรักเพือนคู่หูมาก

นางเอกก็น่ารัก ยิ้มทีโลกสดใส สมบทบาทแม่สาวจอมตื๊อของเธอ แต่เราแอบรำคาญนิดหน่อย เพราะรู้สึกว่านางเอกจะทุ่มเทให้ความรักมากเกินไปไหม  คือนางเอกเราเป็นฝ่ายเริ่มบอกความรู้สึกตัวเองก่อนตลอดเลยค่ะ ก็พระเอกซึนขนาดนั้นนี่เนาะ ถ้านางเอกไม่บุก มีหวัง ไม่ Happy Ending แน่ๆ
อีกอย่างก็คือ ตอนท้ายๆเรื่อง ที่นางเอกมาคิดว่า พระเอกกับเธอไม่เหมาะสมกัน เริ่มมาแล้วกลิ่นน้ำเน่า แถมตัดสินใจไปทำงานบราซิล โอ้โห มุขนี้ มาตลอด ต้องแยกจากกันตอนท้ายเนี่ย ไม่น่าใส่มาให้ขัดตาเลยจริงๆ

สภาพที่ทำงาน ก็อินดี้ สมกับความเป็นพระเอกจริงๆ ถึงแม้ว่าในเรื่องพระเอกจะแค่เป็นเจ้าของธุรกิจซอฟแวร์ ไม่ได้ยิ่งใหญ่ขนาดที่ Jobs ทำก็ตาม แต่ก็สื่อถึงบุคลิกของคนช่างคิดสร้างสรรค์ได้เหมาะลงตัว คือเห็นแล้วนึกถึง สำนักงาน Google เล็กๆน่ะค่ะ

สุดท้าย ที่ชอบมากที่สุด ก็คงเป็นเนื้อเรื่องที่ให้กำลังใจกันตลอดนั่นแหละค่ะ ไม่ว่าจะเกิดปัญหา ให้ต้องท้อกี่ครั้ง ก็จะแค่หยุดพัก แล้วก็สู้ใหม่ ไม่มีคำว่าถอยให้เห็น ชอบตอนที่ พนักงานในบริษัทอยากลาออก เพราะเบื่อที่พระเอก เพิ่มฟังก์ชันเข้าไปใน software ที่จะขายอยู่รอมร่อแล้ว ก็คงไม่มีใครอยากทำงานเพิ่มหนักกว่าเดิม เพราะในเรื่องนี่ก็หามรุ่งหามค่ำกันทุกวัน  แล้วพระเอกก็เลยบอกว่า ถ้าคิดว่าไม่ทำ แค่เพราะมันลำบาก มันต้องเหนื่อยเพิ่ม ก็อย่าอยู่บริษัทนี้ เพราะที่นี่ ต้องการคนที่อยากทำงานอย่างสร้างสรรค์ มุ่งมั่นที่จะเปลี่ยนแปลง อะไรประมาณนี้ (เราก็จำคำพูดไม่ค่อยได้ รู้แต่ว่า อืม...ก็คือการซื่อสัตย์ต่องานที่ทำนั่นเองแหละเนาะ)

เอาหละ เขียนยาวมากเลยบล็อกนี้ สรุปสั้นๆว่า สนุกดีค่ะ ได้แรงบันดาลใจ และเติมไฟดีด้วย พอดูจบแล้วชักอยากจะเพิ่มคุณค่าให้กับงานตัวเองบ้างเหมือนกันนะ ^^

มาศึกษาทฤษฎี Logic กันเถอะ -- ขั้น Propositional Logic (1)

วันนี้เหม็นกลิ่นน้ำส้มสายชูควันไม้มาก คือว่าที่ห้องเนี่ยจะมี "มด" มาเที่ยวหาตลอด ไม่ว่าจะย้ายไปอยู่ที่ไหนก็ตาม รักกันมาก เอาแป้งฝุ่นโรยก็ป้องกันได้สักพัก พอแป้งเริ่มเกาะตัวไม่เป็นผง พี่มดทั้งหลายก็เดินข้ามกันหน้าตาเฉย เลยต้องลองของเล่นใหม่ น้ำส้มสายชูควันไม้เอามาฉีดตามทางเดินพี่ๆเค้าแหละค่ะ เพราะว่าเราไม่อยากฆ่าให้ตายก็เลยต้องใช้วิธีนี้ เลยทำเอาเรามึนหัวไปซะนานจนต้องนอนกลางวันไปหลายชั่วโมง ตื่นมาก็ตาลายอ่านหนังสือไม่ได้ อิอิ (ข้ออ้างชัดๆ)

โพสอันนี้เก่าแล้ว เราอธิบายก็ไม่ค่อยละเอียดไม่ดีเท่าไหร่ แนะนำว่าคนที่สนใจศึกษาเริ่มอ่าน ที่นี่ ดีกว่าค่ะ โพสอันนี้ถ้าเอาไว้ใช้อ้างอิงตามหนังสือก็พอได้อยู่ แต่จะไม่เข้าใจภาพรวมนัก

สำหรับใครที่หลงเข้ามาหน้านี้ แนะนำให้อ่านทฤษฎี Logic ขั้นแนะนำตัว ก่อนนะคะ เรามาต่อกันเลยดีกว่า จากที่เรารู้แล้วว่าจุดประสงค์เราคือจะทำให้ machine สามารถคิดแบบมีเหตุมีผลได้  ถ้าเราดูจากตัวอย่างที่แล้วเนี่ย เรามีข้อมูล(knowledge) อยู่ที่ว่า "ถ้าเป็นนก แล้วจะบินได้" แล้วเราก็มีความจริง (fact) ที่ว่า "นางนวลเป็นนก" เราก็เลยสรุปเอาว่า "นางนวลบินได้" เพราะเราสรุปตามความเชื่อที่เรามี

ทีนี้ปัญหาใหญ่ก็คือ แล้วจะเก็บข้อมูลเหล่านี้ยังไงล่ะ เพื่อที่จะได้นำเอามาประมวลผลในกฎหรือข้อมูลความเชื่อที่เรามีได้ สำหรับรูปแบบง่ายที่สุดของแบบฟอร์มที่ใช้ก็คือ Propositional Logic ค่ะ ต่อจากนี้ไปจะขออธิบายทฤษฎีของ Propositional Logic แล้วนะคะ จะพยายามอธิบายเป็นทีละคำศัพท์ไปค่ะ

เราคงอยากที่จะเขียนกฎที่ใช้ประมวลผลหาข้อสรุปจากข้อมูลจนได้มาว่า "นกนางนวลบินได้" แต่ว่าเราจะเขียนอย่างนั้นใน machine ได้อย่างไร ปัญหาหลักคือประโยคเหล่านั้นจะเก็บอย่างไร ต่อจากนี้จะอธิบายรูปแบบการเก็บข้อมูล Well-formed formulas หรือ formulas ของ Propositional Logic นะคะ แต่จะเริ่มอธิบายจากหน่วยย่อยๆก่อน

Proposition คือประโยคบอกเล่า (declarative sentence) ที่มีค่าเป็นแค่จริง (true) หรือเท็จ (false) อย่างใดอย่างหนึ่ง ตัวอย่างเช่น  Humidity is high. และ Temperature is high. และ One feels comfortable.

ทีนี้เราก็ใช้สัญลักษณ์แทน proposition เพราะต่อไปเราจะต้องนำมันไปใช้อีกใช่มั้ยคะ ก็นิยมจะใช้ตัวอักษรภาษาอังกฤษพิมพ์ใหญ่แทนแต่ละ proposition ค่ะ เช่น P, Q, R ,S ,...

ดังนั้นเราก็จะได้ว่า 

P ≜  Humidity is high. 

Q ≜  Temperature is high. 

R ≜  One feels comfortable. 

สัญลักษณ์ ≜ (denote) หมายถึงเรากำหนดให้ สัญลักษณ์แทนประโยคอะไรนะคะ

Atomic formulus หรือ atoms คือ proposition ต่างๆนี่แหละค่ะ (แต่มองในรูปแบบของสัญลักษณ์ P, Q, R,...)

Logical Connectives คือตัวกระทำการต่างๆ มี 5 ชนิด คือ not, and , or , if...then, if and only if ดังรูปค่ะ

Compound Proposition คือการนำเอา proposition ที่เรามี มากระทำกันผ่าน logical connective นอกจากนี้เรายังสามารถนำ compound proposition มากระทำกับ logical connective ซ้ำได้อีกทำให้เกิด compound proposition ที่ซับซ้อนขึ้นเรื่อยๆได้ค่ะ ตัวอย่างเช่น เรามีประโยคว่า

If the humidity is high and the temperature is high , then one does not feel comfortable 

เรามี proposition ทั้ง 3 อันด้านบนแล้ว เราก็จะนำมาใช้กระทำกับ logical connective เพื่อเขียนแทนประโยคนี้ ได้ดังนี้  If P and Q , then R

เมื่อเรารู้จักหน่วยย่อยๆทั้งหมดแล้วทีนี้ก็ถึงเวลาที่จะต้องมารู้จักกับ formulas แล้วล่ะค่ะ นิยามของ formulas มีดังนี้
Definition : Well-formed formulas, or formulas  for short, in the propositional logic are defined recursively as follows:

1. An atom is a formula.
2. If G is a formula, then (~G)   is a formula.
3. If G and H are formulas, then   (G∧ H) ,(G∨ H) , (G→ H) ,and (G↔ H) are formulas.
4. All formulas are generated by applying the above rules

สรุปจากนิยามง่ายๆนะคะ ก็คือ เราถือว่า atom อย่างเดียวก็เป็น formula หรือถ้าเรา ~ atom ก็เป็น formula เช่นกัน (proposition) หรือเราจะเอามันไปทำกับ logical connectives ก็เป็น formula (compound proposition)

ตัวอย่าง ถ้าอย่างเขียนว่า (P∨) อย่างนี้ไม่เป็น formula  เพื่อป้องกันความสับสน ถึงจะเขียนโดยไม่มี ( ) ก็ยังเป็น formula อยู่ เช่น  P∨Q 
ถ้าไม่มี () ต้องคำนึงถึงลำดับความสำคัญของ logical connective ด้วย ซึ่งเราจะเรียงความสำคัญจากน้อยไปมาก (ซ้ายไปขวา) ดังต่อไปนี้ ↔   →  ∧ ∨  ~

สุดท้ายของวันนี้ก็คือเรื่องการกำหนดค่าความจริงให้กับ formulas ของเรา ตรงนี้เหมือนกับที่เราเรียนตรรกศาสตร์ม. 4 เลยค่ะ ขอสรุปเป็นดังตารางข้างล่างนะคะ

G	H	~G	G∧ H	G∨ H	G→ H	G↔ H
T	T	F	T	T	T	T
T	F	F	F	T	F	F
F	T	T	F	T	T	F
F	F	T	F	F	T	T

แปลให้ฟังง่ายๆก็คือ ถ้าเราให้ G เป็น T และให้ H เป็น T แล้ว เราหา G∧ H ค่าความจริงของมันจะเป็น T

เอาล่ะค่ะ คิดว่าวันนี้เนื้อหายาวมากแล้ว ทีนี้ก็รู้จักรูปแบบการเก็บข้อมูลในแบบที่ง่ายที่สุดคือ propositional logic กันไปแล้ว คงพอจะมองเห็นแล้วใช่มั้ยคะว่าต่อไป machine จะเอาไปคิดหาเหตุผลได้อย่างไร ไว้โอกาสหน้ามีเวลาว่าง ตาลายเมื่อไหร่ จะมาเขียนต่อนะคะ บ๊ายบาย

มาศึกษาทฤษฎี Logic กันเถอะ -- ขั้นแนะนำตัว

อย่างที่ตั้งใจไว้ว่า อยากให้บล็อกนี้เผยแพร่ความรู้เกี่ยวกับคอมพิวเตอร์ ซึ่งมีเรื่องให้เขียนมากมายหลายอย่าง ทั้งทางด้านเทคนิคและด้านทฤษฎี แต่ก็ค่อนข้างจะใช้เวลามากอยู่สักหน่อยสำหรับการรวบรวมสิ่งที่จะเขียนและพยายามสื่อให้เข้าใจง่ายๆ ดังนั้นนานๆถึงจะมีออกมาสักที คงไม่ว่ากันนะคะ ^^

คนที่สนใจด้านระบบปัญญาประดิษฐ์ก็คงจะคุ้นเคยกับทฤษฎีคณิตศาสตร์จำพวก Linear Algebra กันดี วันนี้อยากจะแนะนำทฤษฎีคณิตศาสตร์อีกกลุ่มที่ถูกนำมาใช้ในระบบปัญญาประดิษฐ์ซึ่งก็คือ Mathematical Logic (นอกจากเรียกว่า Mathematical Logic ยังเรียกได้ว่า Symbolic Logic หรือ Formal Logic) หรือตรรกศาสตร์ที่เราเคยเรียนกันสมัยมัธยมนี่ล่ะค่ะ

สำหรับวันนี้คงจะเกริ่นนำให้รู้จักกันก่อนว่า ทำไมทฤษฎีตรรกศาสตร์ถึงเข้ามามีบทบาทนักหนา ก่อนอื่นอยากให้ทำความรู้จักกับงานด้านปัญญาประดิษฐ์ (Artificial Intelligence , AI) กันก่อนค่ะ งานด้านนี้ คืองานที่เราต้องการทำให้เครื่องจักร (machine) สามารถที่จะพัฒนาการเรียนรู้ของตนเอง เพิ่มโอกาสให้มันทำงานได้สำเร็จมากยิ่งขึ้น พูดง่ายๆ(ตามประสาความเข้าใจของตัวเอง) คือทำให้ machine มันฉลาดขึ้นน่ะค่ะ เพราะปกติมันไม่มีสมองเหมือนมนุษย์

ทีนี้การจะทำให้ machine ฉลาดขึ้นเนี่ยก็มีมากมายหลายวิธี และหนึ่งในวิธีที่มีการนำเอา Logic เข้ามาใช้ก็คือการทำระบบตัดสินใจแบบมีเหตุผล (reasoning) ทีนี้การจะทำให้ machine มีเหตุผลก็ต้องมีวิธีการคิดเสียก่อน ซึ่งนักทฤษฎีทั้งหลายใช้แนวคิดว่า คนเราเนี่ยไม่ว่าจะตัดสินใจอะไรก็ตามอยู่บนพื้นฐานของเหตุผลเสมอ ถึงแม้ว่าจะตัดสินใจเร็วมากเสียจนเหมือนไม่ได้คิดหาเหตุผลแต่จริงๆแล้วก็คิดมาแล้ว
(บางคนอาจจะนึกเถียงในใจว่า ตอนที่ใช้อารมณ์มากกว่าเหตุผลก็มีนะ อย่างเช่นคุณผู้ชายที่ชอบว่าผู้หญิงทั้งหลาย แต่ machine ไม่มีอารมณ์เพราะฉะนั้นเราจะไม่มองจุดนั้นนะคะ)

จากแนวคิดนี้แหละค่ะ เราก็จะทำให้ machine มีเหตุมีผลกับเค้าบ้าง ด้วยการจำลองแบบการคิดอย่างมีเหตุผลของมนุษย์ใส่เข้าไปใน machine ค่ะ โดยที่ machine จะต้องมีความรู้พื้นฐาน (knowledge) ก่อนแล้วก็เอาไปประมวลผลตามวิธีการต่างๆก่อนที่จะสร้างออกมาให้เกิดความรู้ใหม่ (new knowledge)

สำหรับการประมวลผลก็จะใช้การประมวลผลด้วยวิธีทางตรรกศาสตร์ ซึ่งจากทฤษฎีพื้นฐานตัวนี้ พอนำมาใช้ด้านปัญญาประดิษฐ์ก็ถูกพัฒนาแยกย่อยออกไปอีกหลายวิธี ในที่นี้จะยังไม่ขอเอ่ยถึงนะคะ เพราะกลัวเขียนออกทะเลไปจบกลับมาไม่ได้อีกล่ะยุ่งเลย  จุดประสงค์ต่อจากนี้ก็คือ อยากจะแนะนำความรู้พื้นฐานตรงนี้ให้กับทุกๆคน เพื่อจะได้นำไปใช้ศึกษาต่อยอดกันได้ง่ายๆค่ะ ถ้าว่างมากขึ้นจะมาแนะนำมากขึ้นค่ะ

ดังนั้นที่เราจะนำเอามาเขียนในคราวต่อไปก็คือ ทฤษฎีที่แสดงให้เห็นว่าเราจะเอาความรู้ทั่วๆไปมาเก็บในรูปแบบที่ machine เอามาประมวลผลเพื่อหาเหตุผลได้อย่างไร ซึ่งวิธีการหาเหตุผลที่จะแนะนำกันก็คือ  deduction หรือ deductive reasoning เป็นการหาเหตุผลในแบบ จาก general case -> specific case คือถ้าหากว่าข้อมูลพื้นฐาน(หรือความเชื่อ) ที่ machine มีนั้นเป็นจริง มีกฎของความจริงอยู่ก็เป็นไปตามนั้น เราก็จะหาข้อสรุปได้ว่าสิ่งที่คาดไว้น่าจะเป็นจริง พูดง่ายๆ(ภาษาเราเอง) ก็คือ เรามีความเชื่ออยู่ ถ้าหากว่าข้อมูลที่เรามีนั้นเป็นไปตามความเชื่อนั้นจริง สิ่งที่เราสงสัยก็น่าจะเป็นจริงตามความเชื่อนั้น
ตัวอย่างเช่น
                 เราเชื่อว่า ถ้าเป็นนกแล้วจะสามารถบินได้
                 เรามีข้อมูลว่า นางแอ่นเป็นนก แน่นอนว่านางแอ่นก็บินได้จริง
                 ดังนั้นถ้าเรารู้ว่า นางนวลเป็นนก เราสงสัยว่านางนวลจะบินได้หรือไม่
                 เราก็จะได้ข้อสรุปว่า นางนวลบินได้
                 เพราะเราหาข้อสรุปโดยอ้างอิงจากความเชื่อที่มี และก็ข้อมูลที่มีที่เป็นจริง

ต้องขอออกตัวก่อนเลยนะคะว่าเราไม่ได้มีพื้นฐานคณิตศาสตร์แน่นปึ้กอะไรขนาดนั้น และก็ไม่ใช่ผู้เชี่ยวชาญด้าน Logic ด้วย เพียงแต่ว่าเราเองก็กำลังศึกษาเรียนรู้มันอยู่เหมือนกันค่ะ ก็เลยอยากที่จะเขียนเก็บไว้เป็นสรุปความเข้าใจตัวเองส่วนหนึ่ง พร้อมกับแนะนำออกไปเผื่อมีใครสนใจศาสตร์ด้านนี้เหมือนๆกันก็ยังแลกเปลี่ยนความรู้กันได้ ถ้าหากว่ามีข้อมูลตรงไหนบกพร่อง ก็ต้องขออภัยด้วยนะคะ แล้วก็ไม่แนะนำให้เอาเนื้อหาตรงนี้ไปใช้อ้างอิงนะคะ เพราะไม่ใช่บทความวิชาการอะไรเลย ออกจะมั่วๆด้วยซ้ำ

หนังสือด้าน Mathematical Logic มีเยอะมาก สนใจจะอ่านเล่มไหนก็ได้ค่ะ เลือกเล่มที่ถูกใจได้เลย ส่วนตัวเราอ่านเล่ม Symbolic Logic จำชื่อผู้แต่งไม่ได้ เพราะว่าอ.ที่ปรึกษาแนะนำมาน่ะค่ะ แล้วก็ต่อจากนั้นก็อ่าน Logic programming and Prolog เล่มนี้อ่านเพราะว่าจะได้เรียนรู้ว่าจากทฤษฎี เขานำเอาไปเขียนเป็นภาษาสำหรับเขียนโปรแกรมให้เราใช้งานอย่างไรนะคะ

ปล. ใช้คำว่าเครื่องจักร เพราะว่าจะได้หมายถึงได้กว้างๆ ไม่ต้องเจาะจงแค่คอมพิวเตอร์อย่างเดียว อุปกรณ์ระบบฝังตัว ฯลฯ ก็นับรวมนะคะ

อย่าเพิ่งร้องยี้กันนะคะ เพราะว่าทฤษฎี logic ไม่ได้ยากขนาดนั้น ตอนเรียนม.4 ตรรกศาสตร์ง่ายยังไง ก็ง่ายอย่างนั้นแหละค่ะ(ถ้าไม่ prove) ฮ่าๆๆๆ กล้าพูดเนอะ

คนที่สนใจศึกษา แนะนำว่า อ่านบล็อกใหม่ที่เราโพสดีกว่านะคะ ที่นี่ โพสอันนี้นานแล้ว ความรู้เราก็ยังไม่ค่อยดีเท่าไหร่ (ปัจจุบันก็ไม่ได้ดีนักนะคะ ฮ่าๆๆๆ)